De Abdij van Monte Cassino.

Het christelijke kloosterleven vindt zijn oorsprong in het Oosten, toen Sint-Antonius in de vroege middeleeuwen naar de Egyptische woestijn reisde. Deze solitaire vorm van monnikendom wordt geïnspireerd door belangrijke figuren uit het christendom, zoals Johannes de Doper, de profeet Elia en Jezus zelf, die tijd in de woestijn doorbracht. Velen volgden deze vroege vorm van monnikendom, waaronder Sint-Benedictus aan het begin van zijn spirituele leven.

Het kloosterleven, gebaseerd op het principe van gemeenschappelijk leven in plaats van isolatie, ontstond in de 4e eeuw. Monniken die in dergelijke gemeenschappen leven, noemt men “cenobieten”.

Zij onderscheiden zich van monniken die ervoor kozen om in afzondering te leven, bekend als “kluizenaars” of “anchorieten”. Zo ontstond een andere benadering van het spirituele leven: het klooster werd een soort goed georganiseerde familie, met regels en een structuur die gericht waren op gehoorzaamheid aan God en de abt.  Sint Benedictus omarmde dit gemeenschappelijke kloosterwerk en bleef de wereld inspireren door de Regel te schrijven, een heilig manuscript dat de organisatie, uniformiteit en leidraad vormde voor zijn visie op het leven binnen het klooster.